over
beeldende kunst

Hopen op een wonder en/of een weldoener

De verslagenheid was groot, gisteren aan de Perikweg, al ruim vijftig jaar het onderkomen van de opera in Enschede. Verslagenheid onder de werknemers, maar ook bij Guus Mostart, de intendant van het gezelschap. Alle inspanningen van hem en bestuursvoorzitter JacquesWallage bleken uiteindelijk vruchteloos. Een sterke politieke lobby uit Limburg, nota bene aangevoerd door de PVV, zorgde er tijdens het debat voor dat ermogelijk een miljoen extra voor opera komt, maar dan wel in Limburg en niet in Enschede. Vooral die PVV-betrokkenheid maakte de druiven enorm zuur.

Een partij die maar zelden blijk geeft van betrokkenheid bij cultuur als redder van Opera Zuid: dat is even wennen, zeker voor Mostart, die zijn hoop helemaal had gevestigd op de regionale gevoeligheid van het CDA. Voor het Enschedese gezelschap resteert een subsidie van 3,5 miljoen (was 8,5 miljoen). Een bezuiniging van 60 procent, met grote consequenties. Niet alleen komen er per 1 januari 2013 naar schatting tachtig mensen op straat te staan, maar ook het opera-aanbod in de regio verschraalt en in de begroting van het Muziekkwartier, ooit gebouwd voor de Reisopera, valt een stevig gat. Producties als De Ring, waarvoor twee jaar achtereen zesduizend mensen naar Enschede kwamen, behoren definitief tot het verleden. Alleen een wonder lijkt het gezelschap, dat in 2014 zou verhuizen naar een nieuw onderkomen in de wijk Velve-Lindenhof, nog te kunnen redden. Of, zoals het gezelschap stiekem hoopt, een gul gebaar van de gemeente Enschede of de provincie. Of misschien wel van een sponsor, naar Amerikaans model. Om iets in stand te houden dat nog enigszins lijkt op het gezelschap van nu, is twee miljoen per jaar extra nodig. De kans dat dat geld er komt, is klein. Ook bij de lagere overheden is in deze tijd van bezuinigingen geld schaars. Terwijl het bedrijfsleven bepaald niet staat te trappelen om in het gat te springen dat de overheid in de kunstsector heeft
geslagen. Voor de Reisopera geldt als reizend gezelschap bovendien een complicatie die anderen, met een vaste standplaats, niet hebben: wie reist, is overal thuis maar tegelijk ook nergens. Dat is een wankele basis voor eventuele sponsoren. Natuurlijk zit Mostart niet bij de pakken neer. Maar het gevoel van onrecht blijft. Gisteren wees hij dus nog maar een keer op de scheve verhoudingen in Nederland na 2013: 24,5 miljoen voor de Nederlandse Opera in Amsterdam, 3,5 miljoen voor de regio. Dat geen enkele partij het heeft aangedurfd om dat te veranderen, is de echte pijn die na het debat van maandag bij alle betrokkenen zal blijven hangen.

Meld je aan voor de nieuwsbrief, klik op de link hieronder of vul direct uw e-mailadres in:

 aanmelden nieuwsbrief!